Miejscem naszych spotkań jest Kościół p.w. Wniebowzięcia Matki Bożej w Bydgoszczy – najmniejszy, ale uznawany za najpiękniejszy zabytek gotycko-renesansowy naszego Miasta. Z racji, że przez blisko ćwierć wieku należał do sióstr klarysek, mieszkańcy nazywają go potocznie „Kościołem Klarysek”. Jest to niewątpliwie nasz wielki atut – położony bowiem na dawnym Przedmieściu Gdańskim, dziś znajduje się niemalże w centrum miasta – stąd łatwo do niego dotrzeć. Rozkład zajęć w “Klaryskach” znajdziesz tutaj


Wyświetl większą mapę

Z charakterystycznej okrągłej wieży, która w górze przechodzi w ośmioboczną, każdego dnia rozlega się bydgoski hejnał, skomponowany przez bydgoszczanina Konrada Pałubickiego tuż po zakończeniu II wojny światowej.

Plakat p. Marka Ryńskiego

Plakat p. Marka Ryńskiego

Kościół posiada jedyny w swoim rodzaju klimat sprzyjający modlitwie i wyciszeniu. Ów klimat tworzą m.in. późnogotyckie mury, w których przez cały dzień trwa adoracja Najświętszego Sakramentu. Nie będąc wielkim – staje się przytulnym miejscem, w którym można na chwilę zatopić się w rozmowie z Chrystusem utajonym w Najświętszym Sakramencie.

Krótko z historii kościoła

Zbudowany został z cegły w latach 1582-1602 na miejscu dawnej kaplicy pw. Świętego Ducha istniejącej w tym miejscu od 1449 r. W połowie XVII wieku, po objęciu kościoła przez klaryski, dobudowano do niego nawę z polichromowym stropem kasetonowym oraz kaplicę z renesansową attyką. „Kościół Klarysek” z racji, że należał do zgromadzenia sióstr klauzurowych nie posiada wielu cennych zabytków. Niemniej w jego wnętrzu można wyszczególnić elementy godne wnikliwszej uwagi. Cenniejsze przedmioty to: strop kasetonowy oraz fragmenty polichromii z pierwszej połowy XVII w. Także malowane krzyże konsekracyjne (tzw. zacheusze, z XVI w.), odkryte przy pracach remontowych. Dalej – ołtarz główny fundacji Anny Modlibogowej z Kruszyna z roku 1636 – perełka polskiego snycerstwa, mosiężny pająk gotycki z wieku XV, z postacią Matki Boskiej z Dzieciątkiem i herbami niderlandzkimi, tablica fundacyjna Stanisława Mołżewskiego z roku 1595 (Ukrzyżowanie), żelazna krata klauzurowa w nawie głównej z roku 1651 i druga – w kaplicy – też z XVII w., tablica nagrobna Zofii Anny z Rozrażewa Smoszewskiej z r. 1661, oraz obraz św. Stanisława Kostki, namalowany przez Leona Wyczółkowskiego.

"Klaryski" od ul. Jagiellońskiej

"Klaryski od ul. Focha

Na skutek kasacji w 1835 r. został przejęty przez władze miejskie. Kolejno służył jako magazyn, zakład oczyszczania miasta, remiza straży pożarnej, a w części zachodniej jako waga miejska. Chór kościoła przeznaczono na magazyn zbiorów naukowych Towarzystwa Historycznego dla Obwodu Nadnoteckiego. W 1920 r. został zrekonstruowany i odnowiony, a następnie ponownie oddany do celów kultowych. Po renowacji, od 1922 r. pełnił funkcję kościoła szkolnego. Konsekrowany 16 listopada 1925 r. Po zakończeniu II wojny światowej w oknach prezbiterium wstawiono witraże autorstwa Edwarda Kwiatkowskiego. Od 1 stycznia 1972 r. pełnił funkcję kościoła akademickiego. Od 1993 r. „Klaryskami” opiekujemy się my – czyli Bracia z Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów Prowincji Warszawskiej.