W 1964 r. w Bydgoszczy powołano Wyższą Szkołę Inżynieryjną – fakt ten nie uszedł uwadze władz kościelnych. Dekretem ks. kard. Stefana Wyszyńskiego, Metropolity Warszawskiego i Gnieźnieńskiego, Prymasa Polski – z dnia 25 sierpnia 1964 r. – powołany został pierwszy w Bydgoszczy Ośrodek Duszpasterstwa Akademickiego.

Pierwszym duszpasterzem miasta dla inteligencji oraz młodzieży zostaje ks. Franciszek Welc. Siedziba ówczesnego duszpasterstwa mieściła się w Domu Katolickim przy ul. Grodzkiej 1, należącym do parafii farnej p.w. św. Marcina i Mikołaja. Wspólnota korzystała z kaplicy pw. Św. Wojciecha oraz z salki katechetycznej na I piętrze, w której organizowano konwersatoria.
Wokół ks. Franciszka zaczyna się gromadzić grono osób pragnące poprzez spotkania modlitewne i organizowane konferencje o tematyce nurtującej młode pokolenie, zmienić swój sposób postrzegania trudnej i skomplikowanej rzeczywistości, pełnej w owym czasie zakłamania, obłudy, upolitycznienia, braku perspektyw. Upływający czas, wzrost liczby braci studenckiej i proste zapotrzebowanie na pogłębienie wiary, poszukiwanie Boga, życie we wspólnocie bez fałszu i obłudy, a także krzepnięcie Ośrodka, przyciągały nowych członków, szybko nabierających przekonania, że to jest ich miejsce.
Rozrośniętej i okrzepłej wspólnocie zaczęło na którymś etapie zwyczajnie brakować miejsca. Pojawiły się marzenia o rozwiązaniu problemów związane z kościołem „Klarysek” jako siedzibą DA. W 1971 r. lotem błyskawicy rozchodzi się wśród studentów wiadomość: mamy swój kościół akademicki. Istotnie, na wniosek ks. Welca skierowany do Prymasa po śmierci ks. Gierczyńskiego – dotychczasowego zarządcy „Klarysek” – kościół przechodzi „we władanie” młodzieży akademickiej. W dniu 1 stycznia 1972 r. dekretem Prymasa Polski otrzymuje oficjalny tytuł Kościoła Akademickiego.
Ogromną na początku radość gasi nieco zastany obraz. Ciemne, pluszowe zasłony, mocno zakurzona elewacja wewnętrzna. Mając jednak wprawę przy adaptacji wcześniejszej kaplicy młodzież akademicka podejmuje szereg prac mających na celu przystosowanie kościoła do potrzeb duszpasterstwa. Ks. Franciszek adaptuje prezbiterium do współczesnej liturgii. Ożyły organy, powstają nowe, stylowe balaski i stół Pański będące w zgodzie ze stylem ołtarza głównego. Ruszają pędzle i szczotki – kościół nabiera blasku. Z czasem „Młody Kościół” staje się coraz bardziej popularny także wśród mieszkańców Bydgoszczy. Przybywa sympatyków, którym podobają się szczególnie kazania zapraszanych gości oraz nowe radosne pieśni.
Niestety – zaplecze w postaci salki nad zakrystią i drugiej pod jest jednak bardzo małe. Pomieszczenia otrzymują adekwatną nazwę „kącików”. Jak donosi ks. Franciszek „(…)Można podziwiać młodzież, która mimo kiepskich warunków wiąże się z ośrodkiem DA i z różnych dzielnic miasta dojeżdża do kościoła akademickiego”.
Z upływem czasu w Bydgoszczy powstają nowe ośrodki akademickie. Po śmierci ks. Franciszka „Viator” traci na swej dynamice. W 1993 r. do Bydgoszczy przybywają Bracia Mniejsi Kapucyni, którzy przez długi czas borykają się z wieloma trudnościami zaniedbując jednocześnie Duszpasterstwo Akademickie. Mimo wszystko istniej żywa świadomość dziedzictwa zostawionego przez ks. Franciszka i rodzi się chęć kontynuacji podjętego przez niego dzieła.

Dnia 7 października 2008 r. Mszą św. odprawioną o godz. 18.30 zostało reaktywowane DA „Viator”. Jesteśmy dumni, że możemy wejść w dzieło zapoczątkowane przez ks. Welca. Wierzymy, że tradycje tegoż duszpasterstwa mocno wpisały się w historię miasta – choć mamy także świadomość wielu nierozwiązanych problemów. Wciąż pozostają nam owe „kąciki” – dlatego część spotkań pragniemy organizować na łonie przyrody, które naszemu Ojcu Franciszkowi było szczególnie bliskie. Wierzymy, iż wkrótce sytuacja ulegnie zmianie i będziemy dysponować przestronną salą, w której bez problemu pomieszczą się wszyscy zainteresowani. Całość reaktywowanego dzieła polecamy Waszym modlitwom – i bardzo serdecznie ZAPRASZAMY!